باز هم خواب به چشم ندارم امشب ... نمیدانم این روزها چه میکنم!
عاشق تنهایی بودم ... اما این روزا دیگر نیستم ... از تنهایی میترسم ...
شاید ترس از دست دادن ... شایدم مرگ ... نمیدانم !
این روزا هر جا که میروم مرا خانوم دکتر صدا میزنند! خیلی مزخرف است... هیچ معنایی ندارد ...
دچار بی هدفی شدیدی شده ام ... راهم را گم کرده ام ...
این روزها آنقدر دکتر دیده ام که دیگر ...
بیمارستان و بوی تعفن آور آنجا ... پرستارانی که با سگ هیچ فرقی ندارند...
انسان را به چشم حیوان میبینند ... سنگ آن هم از جنس سختش...
همین ها بزرگترین مسبب بی هدفی من هستن ...آیا اشتباه کرده ام ؟
کجای راه را اشتباه آمده ام ... باید کاری کرد تا دیر نشده ...!
احساس بدی است ... آزارم می دهد ...
ولی نمیتواند وجودم را پر کند ... اجازه ی ورودش هنوز صادر نشده ...

دستم را برایت بلند میکنم!
آری من در طلب گرمای دست تو هستم...
دست پر مهری که بدون هیچ منتی به سوی من دراز میشود...
دستم را بگیر و مرا از این دیار دور کن...
ببر مرا به همان ناکجا آبادی که خودت هستی...
چقدر این دیار این روزها برایم تنگ و تار است...
چقدر زمین خورده ام...
زانوانم هنوز هم از التهاب آن زخم ها میسوزد...
 میتوانم اعتراف کنم که دردهای دلچسبی اند...
فقط همین یک شب را مرا با خود ببر...
درست لبه ی پرتگاه ایستاده ام و آن پایین را نگاه میکنم...
چیزی جز سیاهی به چشم نمیخورد...
ولی اگر دستم را بگیری دیگر نمی افتم...
قول میدهم! فقط تو امشب بیا...

مرغ سحر ناله سر کن...
داغ مرا تازه تر کن...
ز آه شرربار این قفس را برشکن و زیرو زبر کن...
بلبل پر بسته ز کنج قفس درا... نغمه ی آزادی نوع بشر سرا...
وزنفسی عرصه ی این خاک توده را، پر شرر کن...
ظلم ضالم جور صیاد، آشنایم داده بر باد...
ای خدای ای فلک طبیعت، شام تاریک ما را سحر کن...
این قفس چون من تنگ و تار است...
شعله فکن در قفس ای آه آتشین...
دست طبیعت گل عمر مرا نچین...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای وای از این حماقت!
الحق که مردمان خنثی لایق همین … نافهم هستند و بس!
تا مگر شیشه‌ی این کاخ به هم درشکند
تا مگر ولوله افتد به دل قصر سکوت
دست در حسرت سنگ
سنگ در آرزوی پرواز است

خداي من!
تو چقدر به من نزديکي با اين همه فاصله‌اي که من از تو گرفته‌ام
تو که اين قدر دلسوز مني! ...
خدايا تو کي نبودي که بودنت دليل بخواهد؟
تو کي غايب بوده‌اي که حضورت نشانه بخواهد؟
تو کي پنهان بوده‌اي كه ظهورت محتاج آيه باشد؟
کور باد چشمي که تو را ناظر خويش نبيند
کور باد نگاهي که ديده‌باني نگاه تو را درنيابد
بسته باد پنجره‌اي که رو به آفتاب ظهور تو گشوده نشود
و زيانکار باد سوداي بنده‌اي که از عشق تو نصيب ندارد...

امروز وقتی وبم رو باز کردم و چشمم به پست دیشبم افتاد کلی خندیدم! هه
جدی این حرفارو من زدم! بابا ای ول یعنی این همه دیشب مست بودم! هه
همه چی فقط توی اون لحظه ی خودش قشنگه ولی بعدش...! هه
شاید به خاطر خنده های آدم های دوروبرم بود چه بدونم! هه
ولی واقعا خیلی وقت بود که ندیدم کسی از ته دلش بخنده! هه
بیخیال دیشبم گذاشت !
دیگه این خیابون دراز هم خسته کننده شده برام! هه
ولی خوب تنها راه فرار! دوست دارم هر روز برم کلاس تا بتونم پیاده برگردم! هه
اونجا کسی نیست تا خلوت من و بهم بزنه!
به آدم هایی که خیلی بی اعتنا از کنارم رد میشم نگا میکنم! همه یه جور تو فکرن!
دنبال یه غریبه ی آشنام مثل دفعه ی قبل! هه
دنبال یه گمشدم!
شاید خودمم اون گمشده! هه
این روزا خیلی خوبم و همینطور عوضی! (حالا بماند که چرا عوضی!)
بدجوری پاچه میگیرم! ولی بعضی ها حقشون که پاچشون رو بگیری! هه
امروز تلفن خونه زنگ خورد زنگ خورد ولی حسش نبود بردارم! بیچاره اونیکه پای تلفن بود خودش و کشت! ولی من برنداشتم! وقتی دوباره زنگ خورد و تلفن و برداشتن!
گوشم و تیز کردم ببینم کیه آخه زیادی مامان مشکوک حرف میزد! آخه من فضولم یه کوچولو! :دی نه مثل اینکه یه خبرایی بود! نتونستم خودم و نگه دارم پا شدم به بهانه ی آب خوردن رفتم آشپزخونه! ولی ای کاش نمیرفتم! خبرای جدیدی بود! خبر خوبی بود ولی نه واسه ی من! خبر یه ازدواج! اونم ازدواج کی؟!!!!!!! نمیتونستم دهنم و ببندم از تعجب! یکی رو میخواستم که بیاد شاخ هایی که روی سرم دراومده بودو برداره!
آخه من میدونم توی این جریان ازدواج  چه کاسه ای زیر نیم کاسست! خلاصه بسی ناراحت شدم! بیچاره اون...

سلام!

لای برگای کتابا دنبال خودت نگرد..
تو غبارا تو سرابا دنبال خودت نگرد..

سلام!